[Hymeneal] Ignarae nostrum mentes, et inertia corda, Dum curas regum, et Sortem miseramur iniquam, Quae Solio affixit, vetuitque calescere flamma Dulci, quae dono Divum, gratissima serpit Viscera per, mollesque animis lene implicat aestus; Nec teneros sensus, Veneris nec praemia norunt, Eloquiumve oculi, aut facunda silentia linguae: Scilicet ignorant lacrymas, saevosque dolores, Dura rudimenta, et violentae exordia flammae; Scilicet ignorant, quae flumine tinxit amaro Tela <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Venus</hi>, caecique armamentaria Divi, Irasque, insidiasque, et tacitum sub pectore vulnus; Namque sub ingressu, primoque in limine Amoris Luctus et ultrices posuere cubilia Curae; Intus habent dulces Risus, et Gratia sedem, Et roseis resupina toris, roseo ore Voluptas: Regibus huc faciles aditus; communia spernunt Ostia, jamque expers duris custodibus istis Panditur accessus, penetraliaque intima Templi. Tuque Oh! <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Angliacis,</hi> Princeps, spes optima regnis, Ne tantum, ne finge metum; quid imagine captus Haeres, et mentem pictura pascis inani? Umbram miraris: nec longum tempus, et Ipsa Ibit in amplexus, thalamosque ornabit ovantes. Ille tamen tabulis inhians longum haurit amorem, Affatu fruitur tacito, auscultatque tacentem Immemor artificis calami, risumque, ruboremque Aspicit in fucis, pictaeque in virginis ore: Tanta <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Venus</hi> potuit; tantus tenet error amantes. Nascere, magna Dies, qua sese Augusta <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Britanno</hi> Committat Pelago, patriamque relinquat amoenam; Cujus in adventum jam nunc tria regna secundos Attolli in plausus, dulcique accensa furore Incipiunt agitare modos, et carmina dicunt: Ipse animo sedenim juvenis comitatur euntem, Explorat ventos, atque auribus aera captat, Atque auras, atque astra vocat crudelia; pectus Intentum exultat, surgitque arrecta cupido; Incusat spes aegra fretum, solitoque videtur Latior effundi pontus, fluctusque morantes. Nascere, Lux major, qua sese Augusta <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Britanno</hi> Committat juveni totam, propriamque dicabit; At citius (precor) Oh! cedas melioribus astris: Nox finem pompae, finemque imponere curis Possit, et in thalamos furtim deducere nuptam; Sufficiat requiemque viris, et amantibus umbras: Adsit <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Hymen,</hi> et subridens cum matre <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Cupido</hi> Accedant, sternantque toros, ignemque ministrent; Ilicet haud pictae incandescit imagine formae Ulterius juvenis, verumque agnoscit amorem. Sculptile sicut ebur, faciemque arsisse venustam <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Pygmaliona</hi> canunt; ante hanc suspiria ducit, Alloquiturque amens, flammamque et vulnera narrat; Implorata <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Venus</hi> jussit cum vivere signum, Foemineam inspirans animam; quae gaudia surgunt, Audiit ut primae nascentia murmura linguae, Luctari in vitam, et paulatim volvere ocellos Sedulus, aspexitque nova splendescere flamma; Corripit amplexu vivam, jamque oscula jungit Acria confestim, recipitque rapitque; prioris Immemor ardoris, Nymphaeque oblitus eburneae. 