[The Gaurus] Nec procul infelix se tollit in aethera Gaurus, Prospiciens vitreum lugenti vertice pontum. Tristior ille diu, et veteri desuetus oliva Gaurus, pampineaeque eheu jam nescius umbrae: Horrendi tam saeva premit vicinia montis, Attonitumque urget latus, exuritque ferentem. Nam fama est, olim, media dum rura silebant Nocte deo victa, et molli perfusa quiete; Infremuisse aequor ponti, auditamque per omnes Late tellurem surdum immugire cavernas: Quo sonitu nemora alta tremunt, tremit excita tuto Parthenopaea sinu, flammantisque ora Vesevi. At subito se aperire solum, vastosque recessus Pandere sub pedibus, nigraque voragine fauces: Tum piceas cinerum glomerare sub aethere nubes Vorticibus rapidis, ardentique imbre procellam. Praecipites fugere ferae, perque avia longe Silvarum fugit pastor, juga per deserta, Ah, miser! increpitans saepe alta voce per umbram Nequicquam natos, creditque audire sequentes: Atque ille excelso rupis de vertice solus Respectans notasque domos, et dulcia regna, Nil usquam videt infelix praeter mare tristi Lumine percussum, et pallentes sulphure campos, Fumumque, flammasque, rotataque turbine saxa. Quin ubi detonuit fragor, et lux reddita coelo: Maestos confluere agricolas, passuque videres Tandem iterum timido deserta requirere tecta; Sperantes, si forte oculis, si forte darentur Uxorum cineres, miserorumve ossa parentum (Tenuia, sed tanti saltem solatia luctus) Una colligere, et justa componere in urna. Uxorum nusquam cineres, nusquam ossa parentum (Spem miseram) assuetosve Lares, aut rura videbunt; Quippe ubi planities campi diffusa jacebat, Mons novus: ille supercilium, frontemque favilla Incanum ostentans, ambustis cautibus, aequor Subjectum, stragemque suam, maesta arva, minaci Despicit imperio, soloque in littore regnat. Hinc infame loci nomen, multosque per annos Immemor antiquae laudis nescire labores Vomeris, et nullo tellus revirescere cultu: Non avium colles, non carmine matutino Pastorum resonare; adeo undique dirus habebat Informes late horror agros, saltusque vacantes. Saepius et longe detorquens navita proram Monstrabat digito littus, saevaeque revolvens Funera narrabat noctis, veteremque ruinam. Montis adhuc facies manet hirta atque aspera saxis Sed furor extinctus jamdudum, et flamma quievit, Quae nascenti aderat; seu forte bituminis atri Defluxere olim rivi, atque effoeta lacuna Pabula sufficere ardori, viresque recusat: Sive in visceribus meditans incendia jam nunc, Horrendum! arcanis glomerat genti esse futurae Exitio, sparsos tacitusque recolligit ignes. Raro per clivos haud secius ordine vidi Canescentem oleam. Longum post tempus amicti Vite virent tumuli, patriamque revisere gaudens Bacchus in assuetis tenerum caput exerit arvis Vix tandem, infidoque audet se credere coelo. 