In D[iem]: 29<hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="super">am</hi> Maii Bella per Angliacos plusquam civilia campos Praeteritae videre dies: desaevit Enyo, Tempestasque jacet; circum vestigia flammae Delentur, pacisque iterum consurgit imago: Littore, quo nuper Martis fremuere procellae, Alcyone tutum struit imperterrita nidum. Reddita spes solii regno, regemque vagantem Patria chara tenet, dictisque affatur amicis. Quas ego te terras, quot per discrimina vectum Accipio, quantis jactatum, Nate, periclis? Quam metui, nequid tibi Gallica regna nocerent, Belgarumque plagae, perjuraque Scotia patri! Quam tremui, cum laeva tuas Vigornia turmas Fudit praecipites, hostemque remisit ovantem! Tuque, Arbor, nostrae felix tutela coronae, Gloria camporum, et luci regina vocare: Tota tibi sylva assurget, quae fronde dedisti Securas latebras, nemorosa palatia regi; Sacra Jovi Latio quondam, nunc sacra Britanno. Olim factus honos, illi velasse capillos, Qui leto civem abripuit, salvumque reduxit; Jam potes ipsa tribus populis praestare salutem. 