Ad C: Favonium Aristium Barbaras aedes aditure mecum, Quas Eris semper fovet inquieta, Lis ubi late sonat, et togatum AEstuat agmen! Dulcius quanto, patulis sub ulmi Hospitae ramis temere jacentem Sic libris horas, tenuique inertes Fallere Musa? Saepe enim curis vagor expedita Mente; dum, blandam meditans Camoenam, Vix malo rori, meminive serae Cedere nocti; Et, pedes quo me rapiunt, in omni Colle Parnassum videor videre Fertilem sylvae, gelidamque in omni Fonte Aganippen. Risit et Ver me, facilesque Nymphae Nare captantem, nec ineleganti, Mane quicquid de violis eundo Surripit aura: Me reclinatum teneram per herbam; Qua leves cursus aqua cunque ducit, Et moras dulci strepitu lapillo Nectit in omni. Hae novo nostrum fere pectus anno Simplices curae tenuere, caelum Quamdiu sudum explicuit Favoni Purior hora: Otia et campos nec adhuc relinquo, Nec magis Phoebo Clytie fidelis; (Ingruant venti licet, et senescat Mollior aestas). Namque, seu, laetos hominum labores Prataque et montes recreante curru, Purpura tractus oriens Eoos Vestit, et auro; Sedulus servo, veneratus orbem Prodigum splendoris: amoeniori Sive dilectam meditatur igne Pingere Calpen; Usque dum, fulgore magis, magis jam Languido circum, variata nubes Labitur furtim, viridisque in umbras Scena recessit. O ego felix, vice si (nec unquam Surgerem rursus) simili cadentem Parca me lenis sineret quieto Fallere letho! Multa flagranti, radiisque cincto Integris ah! quam nihil inviderem, Cum Dei ardentes medius quadrigas Sentit Olympus? 