[Latin verses at Eton] —Quem te Deus esse Jussit et humana qua parte locatus es in re Disce— Pendet Homo incertus gemini ad confinia mundi Cui parti accedat dubius; consurgere stellis An socius velit, an terris ingloria moles Reptare, ac muto se cum grege credere campis: Inseruisse choro divum hic se jactat, et audet Telluremque vocare suam, fluctusque polumque, Et quodcunque videt, proprios assumit in usus. 'Me propter jam vere expergefacta virescit 'Natura in flores, herbisque illudit, amatque 'Pingere telluris gremium, mihi vinea foetu 'Purpureo turget, dulcique rubescit honore; 'Me rosa, me propter liquidos exhalat odores; 'Luna mihi pallet, mihi Olympum Phoebus inaurat, 'Sidera mi lucent, volvunturque aequora ponti.' Sic secum insistit, tantumque haec astra decores AEstimat esse suae sedis, convexaque coeli Ingentes scenas, vastique aulaea theatri. At tibi per deserta fremit, tibi tigris acerbum Succenset, nemorum fulmen, Gangeticus horror? Te propter mare se tollit, surgitque tumultu? Hic ubi rimari, atque impallescere libris Perstitit, anne valet qua vi connexa per aevum Conspirent elementa sibi, serventque tenorem; Sufficiant scatebrae unde mari, fontesque perennes Jugis aquae fluviis, unde aether sidera pascat, Pandere? nequaquam: secreta per avia mundi Debile carpit iter, vix, et sub luce maligna Pergit, et incertam tendit trepidare per umbram. Fata obstant; metam Parcae posuere sciendi, Et dixere: veni huc, Doctrina, hic terminus esto. Non super aethereas errare licentius auras Humanum est, at scire hominem; breve limite votum Exiguo claudat, nec se quaesiverit extra. Errat, qui cupit oppositos transcendere fines, Extenditque manus ripae ulterioris amore; Illic gurges hiat late, illic saeva vorago, Et caligantes longis ambagibus umbrae. Oceani fontes, et regna sonantia fluctu, Machina stellantis coeli, terraeque cavernae Nullis laxantur mortalibus, isque aperiret Haec qui arcana poli, magnumque recluderet aequor, Frangeret aeternos nexus, mundique catenam. Plurimus (hic error, demensque libido lacessit) In superos, coelumque ruit, sedesque relinquit, Quas natura dedit proprias, jussitque tueri. Humani sortem generis pars altera luget Invidet armento, et campi sibi vindicat herbam. 'Oh quis me in pecoris felicia transferet arva, 'In loca pastorum deserta, atque otia dia? 'Cur mihi non Lyncisve oculi, vel odora canum vis 'Additur, aut gressus cursu glomerare potestas? 'Aspice, ubi, tenues dum texit aranea casses, 'Funditur in telam et late per stamina vivit! 'Quid mihi non tactus eadem exquisita facultas, 'Taurorumve tori solidi, pennaeve volucrum?' Pertaesos sortis doceant responsa silere. Si tanto valeas contendere acumine visus, Et graciles penetrare atomos; non aethera possis Suspicere, aut lati spatium comprendere ponti. Vis si adsit major naris; quam, vane, doleres, Extinctus fragranti aura, dulcique veneno! Si tactus, tremat hoc corpus, solidoque dolore Ardeat in membris, nervoque laboret in omni; Sive auris, fragor exanimet, cum rumpitur igne Fulmineo coelum, totusque admurmurat aether: Quam demum humanas, priscasque requirere dotes Attonitus nimium cuperes, nimiumque reverti In solitam speciem, veterique senescere forma. Nubila seu tentes, vetitumque per aera surgas, Sive rudes poscas sylvas, et lustra ferarum; Falleris; in medio solium Sapientia fixit. Desine sectari majora, minorave sorte, Quam Deus, et rerum attribuit natura creatrix. 