Ad C: Favonium Zephyrinum Mater rosarum, cui tenerae vigent Aurae Favoni, cui Venus it comes Lasciva, Nympharum choreis Et volucrum celebrata cantu! Dic, non inertem fallere qua diem Amat sub umbra, seu sinit aureum Dormire plectrum, seu retentat Pierio Zephyrinus antro, Furore dulci plenus, et immemor Reptantis inter frigora Tusculi Umbrosa, vel colles amici Palladiae superantis Albae. Dilecta Fauno, et capripedum choris Pineta, testor vos, Anio minax Quaecunque per clivos volutus Praecipiti tremefecit amne, Illius altum Tibur, et AEsulae Audisse sylvas nomen amabiles, Illius et gratas Latinis Naiasin ingeminasse rupes. Nam me Latinae Naiades uvida Videre ripa, qua niveas levi Tam saepe lavit rore plumas Dulce canens Venusinus ales: Mirum! canenti conticuit nemus, Sacrique fontes, et retinent adhuc (Sic Musa jussit) saxa molles Docta modos, veteresque lauri. Mirare nec tu me citharae rudem Claudis laborantem numeris: loca Amoena, jucundumque ver in- Compositum docuere carmen. Haerent sub omni nam folio nigri Phoebea luci (credite) somnia; Argutiusque et lympha, et aurae Nescio quid solito loquuntur. 