[Paraphrase of Psalm LXXXIV] Oh! Tecta, mentis dulcis amor meae! Oh! Summa Sancti Relligio loci! Quae me laborantem perurit Sacra fames, et amoenus ardor? Praeceps volentem quo rapit impetus! Ad limen altum tendo avidas Manus. Dum Lingua frustratur precantem, Cor tacitum mihi clamat intus. Illic loquacem composuit Domum, Laresque parvos Numinis in fidem Praesentioris credit Ales Veris amans, vetus Hospes arae: Beatus Ales! sed magis incola Quem vidit aedes ante [<hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Focos Dei</hi>] Cultu ministrantem perenni Quique sacra requievit umbra. Bis terque felix qui melius Deo Templum sub imo Pectore consecrat; Huic vivida affulget voluptas Et liquidi sine Nube Soles. Integriori fonte fluentia Mentem piorum gaudia recreant, Quod si datur lugere, quiddam Dulce ferens venit ipse luctus. Virtute virtus, firmior evenit Nascente semper, semper amabili, AEterna crescit, seque in horas Subjiciit per aperta Caeli. Me, dedicatum qui Genus, et tuae Judaeae habenas tempero, Regio Madens Olivo, dexter audi Nec libeat repulisse Regem. Lux una Sanctis quae foribus dedit Haerere amatae Limine Januae, Lux inter extremas Columnas Candidius mihi ridet una, Quam Seculorum Secula Barbaros Inter Penates sub trabe gemmea Fastus Tyrannorum, brevesque Delicias, et amoena Regni: Feliciori flumine Copiam Pronaque dextra Caelicolum Pater Elargietur, porrigetque Divitias diuturniores. 