<emph xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">De Principiis Cogitandi.</emph> <lb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" />Liber Secundus. Hactenus haud segnis Naturae arcana retexi Musarum interpres, primusque Britanna per arva Romano liquidum deduxi flumine rivum. Cum Tu opere in medio, spes tanti et causa laboris, Linquis, et aeternam fati te condis in umbram! Vidi egomet duro graviter concussa dolore Pectora, in alterius non unquam lenta dolorem; Et languere oculos vidi, et pallescere amantem Vultum, quo nunquam Pietas nisi rara, Fidesque, Altus amor Veri, et purum spirabat Honestum. Visa tamen tardi demum inclementia morbi Cessare est, reducemque iterum roseo ore Salutem Speravi, atque una tecum, dilecte Favoni! Credulus heu longos, ut quondam, fallere Soles: Heu spes nequicquam dulces, atque irrita vota! Heu maestos Soles, sine te quos ducere flendo Per desideria, et questus jam cogor inanes! At Tu, sancta anima, et nostri non indiga luctus, Stellanti templo, sincerique aetheris igne, Unde orta es, fruere; atque oh si secura, nec ultra Mortalis, notos olim miserata labores Respectes, tenuesque vacet cognoscere curas; Humanam si forte alta de sede procellam Contemplere, metus stimulosque cupidinis acres, Gaudiaque et gemitus, parvoque in corde tumultum Irarum ingentem, et saevos sub pectore fluctus: Respice et has lacrymas, memori quas ictus amore Fundo; quod possum, juxta lugere sepulchrum Dum juvat, et mutae vana haec jactare favillae. 