<hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="uppercase">demonstratio</hi>. Substantiae singulae, quarum neutra est causa existentiae alterius, existentiam habent separatam, <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">h. e.</abbr> absque omnibus aliis prorsus intelligibilem. Posita igitur cujuslibet existentia simpliciter, nihil ipsi inest, quod arguat existentiam aliarum a se diuersarum. Quoniam vero relatio est determinatio respectiua, <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">h. e.</abbr>. in ente absolute spectato haud intelligibilis, haec pariter ac ratio ejus determinans per existentiam substantiae in se positam intelligi nequit. Si praeter hanc igitur nihil insuper accesserit, nulla inter omnes relatio nullumque plane commercium foret. Quum ergo quatenus substantiarum singulae independentem ab aliis habent existentiam, nexui earum mutuo locus non sit, in finita vero vtique non cadat substantiarum aliarum causas esse, nihilo tamen minus omnia in vniuerso mutuo nexu colligata reperiantur, relationem hanc a communione causae, nempe DEO, existentium generali principio pendere confitendum est. Quoniam vero inde quia DEus simpliciter ipsarum stabiliuerit existentiam <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app41316">mutuus</ref> inter easdem respectus etiam non consequitur, nisi idem quod existentiam dat intellectus diuini schema, quatenus existentias ipsarum correlatas concepit, eorum respectus firmauerit, vniuersale rerum omnium commercium hujus diuinae ideae conceptui soli acceptum ferri, liquidissime apparet.