Si quicquid fit non aliter fieri potest, nisi vt habeat rationem antecedenter determinantem, sequitur vt <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="spaced">quicquid non fit etiam fieri non possit</hi>, quia videlicet nulla adest ratio sine qua tamen fieri omnino non potest. Quod quia de omnibus rationum rationibus retrogrado ordine est concedendum, sequitur: omnia naturali colligatione ita conserte contexteque fieri, vt, qui oppositum euentus cujusdam vel etiam actionis liberae optat, impossibilia voto concipiat, quandoquidem non adest, quae ad illud producendum requiritur ratio. Et ita resumendo euentuum indeclinabilem catenam, quae, vt ait <persName xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" key="chrysippus"><ref type="editorialNote" target="#en39914"><w lemma="Chrysippus">Chry<pb ed="firstPrint" n="16" xml:id="B01S0399Z14fp" />sippus</w><span /></ref> </persName>, semel voluit et implicat per aeternos consequentiae ordines, tandem <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="editorialNote" target="#en39915">in primo mundi statu</ref>, qui immediate DEum auctorem arguit omnis sistitur euentuum vltima et tot consectariorum ferax ratio, qua posita, alia ex aliis in secutura postmodum secula stabili semper lege deriuantur. Tritam illam inter necessitatem absolutam et hypotheticam distinctionem, qua veluti rima elabi arbitrantur aduersarii, <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="editorialNote" target="#en39920">impugnat Vir Clar.</ref>: quae videlicet ad infringendam necessitatis vim et efficacitatem nullius plane momenti est. Quid enim attinet, vtrum euentus, per antecedentes rationes praecise determinati, <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="AA" n="18" />si per se spectetur, oppositum repraesentabile sit, cum nihilo secius hoc oppositum realiter fieri non possit, quum non adsint, quibus ipsi ad existendum opus est, rationes, immo adsint in contrarium? Oppositum ais separatim sumti euentus potest tamen cogitari, ideoque possibile est. Sed quid tum? Non potest tamen fieri, quia ne vnquam actu fiat per rationes jam existentes satis cautum est. Accipe exemplum? <persName xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" key="caius">Cajus</persName> imposturam fecit. <persName xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" key="caius">Cajo</persName> per determinationes suas primitiuas quatenus scilicet homo est, non repugnauit sinceritas; largior. Sed vti jam est determinatus repugnat vtique, quippe adsunt in ipso rationes quae ponunt contrarium, et sinceritas tribui ipsi nequit, nisi turbato omni rationum implicatarum ordine vsque ad primum mundi statum. Nunc audiamus quae porro inde concludit Vir illustris. Ratio determinans non efficit modo vt haec potissimum actio eueniat, sed vt ejus loco alia contingere non possit. Ergo quicquid in nobis accidit ejus consecutioni ita a DEO prospectum est, vt plane non possit aliud consequi. Ergo imputatio factorum nostrorum ad nos non pertinet; sed vna omnium causa DEus est, qui eis nos legibus adstrinxit vt sortem destinatam vtcunque adimpleamus. Nonne sic efficitur vt nullum peccatum DEO displicere possit? quod vbi contingit, eo simul testatur, stabilitam a DEO rerum implicitarum seriem aliud non admittere. Quidnam igitur DEus peccatores <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="increpat">incre<pb ed="oldAA" n="400" xml:id="B01S0400" />pat</w> de actionibus, quas vt perpetrent, jam inde vsque a mundi satu atque ortu cautum est?