Postremo, cur in demonstratione, ab <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="standard">I</hi>ll. <persName xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" key="wolff_christian"> <ref type="editorialNote" target="#en39733">Wolffio</ref> </persName> et sectatoribus vsurpata, acquiescere detrectauerim breuius expediam. Illustris hujus Viri demonstratio, vt a perspicacissimo <persName xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" key="baumgarten_alexander_gottlieb"> <ref type="editorialNote" target="#en39735">Baumgartenio</ref> </persName> enodatius exposita reperitur, ad haec, vt paucis multa complectar, redit. Si quid non haberet rationem, nihil esset ejus ratio; ergo nihil aliquid, quod absurdum. Verum ita potius informanda erat argumentandi ratio: si enti non est ratio, ratio <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="AA" n="16" />ipsius nihil est <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">i. e.</abbr> non ens. Hoc vero ambabus manibus largior, quippe si ratio nulla est, conceptus ipsi respondens erit non entis, hinc si enti non poterit assignari ratio, nisi cui nullus <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="oldAA" n="398" xml:id="B01S0398" />plane conceptus respondet, ratione plane carebit, quod redit ad supposita. Hinc non sequitur absurdum, quod inde fluere opinabantur. Exemplum expromam in sententiae meae testimonium. Demonstrare ausim secundum hanc concludendi rationem: Primum hominem adhuc a patre quodam esse genitum. Pone enim non esse genitum. Nihil foret quod ipsum genuerit. Genitus igitur foret a nihilo; quod cum contradicat, eum a quodam genitum esse confitendum est. Haud difficile est captionem argumenti declinare. Si non genitus est nihil ipsum progenuit. Hoc est qui ipsum genuisse putaretur nihil est vel non ens, quod quidem certum est quam quod certissimum: Sed praepostere conuersa propositio pessime detortum nanciscitur sensum.