Cum vero divisio spatii non sit separatio eorum qvorum vnum ab alio semotum propriam habet sibique sufficientem existentiam, sed non nisi pluralitatem seu qvantitatem qvandam in externa relatione arguat, patet non inde pluralitatem partium substantialium conseqvi, qvae cum sola simplicitati Monadis substantiali contrarietur, divisibilitatem spatii simplicitati Monadis non adversari affatim patet.