<hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="uppercase">scholion</hi>. Equidem inuenio <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="editorialNote" target="#en39422">in recentiorum Philosophorum</ref> placitis subinde recantari hanc sententiam: DEum rationem existentiae suae in se ipso habere positam, verum egomet assensum ipsi praebere nolim. Duriusculum enim bonis hisce viris quodammodo videtur, DEO ceu rationum et causarum vltimo et consummatissimo principio sui rationem denegare; ideoque, quia non extra se vllam agnoscere licet, in se ipso reconditam habere autumant, quo sane vix quicquam aliud magis a recta ratione remotum reperiri potest. Vbi enim in rationum catena ad principium perueneris, gradum sisti et quaestionem plane aboleri <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="consummatione">consummatio<pb ed="AA" n="12" break="no" />ne</w> responsionis, per se patet. Noui quidem ad notionem ipsam DEI prouocari, qua determinatam esse existentiam ipsius postulant, verum hoc idealiter fieri, non realiter, facile perspicitur. Notionem tibi formas entis cujusdam in quo est omnitudo realitatis; per hunc conceptum te ipsi et existentiam largiri oportere confitendum est. Igitur ita procedit argumentatio: si in ente quodam realitates omnes sine gradu vnitae sunt, illud existet; si vnitae tantum concipiuntur, existentia quoque ipsius in ideis tantum versatur. Ergo ita potius informanda erat sententia: notionem entis cujusdam nobis formantes, quod DEum appellamus, eo modo illam determinauimus, vt <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="oldAA" n="395" xml:id="B01S0395" />existentia ipsi inclusa sit. Si vera igitur praeconcepta notio, verum quoque illum existere. Et haec quidem in eorum gratiam dicta sint qui argumento <persName xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" key="cartes">Cartesiano</persName> assensum praebent.