<pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="oldAA" n="487" xml:id="B01S0487" />Elementa singula simplicia spatium <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app48701">praesentiae</ref> suae occupant vi qvadam definita, externas substantias ab eodem arcente. Cum vero vis qvaelibet finita gradum habeat ab alia majori superabilem, patet huic repulsivae aliam opponi posse fortiorem, cui, cum in eadem distantia arcendae vis elementi ingenita non sufficiat, patet illam in spatium ab ipso occupatum aliqvatenus penetraturam. Sed vires qvaelibet e puncto definito in spatium <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app48706">exporrectae</ref> cum pro distantiae augmento debilitentur, vim hanc repulsivam, qvo <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app48707">propius</ref> centro acceditur activitatis, eo et fortius reagere patet. Et qvoniam vis repellens, qvae in data a centro repulsionis distantia finita est, in proportione definita appropinqvationum crescit, ad punctum ipsum infinita sit necesse est, patet per nullam vim cogitabilem elementum penitus penetrari posse. Erit igitur perfecte elasticum et plura ejusmodi junctis elasticitatibus constituent medium primitive elasticum. Qvod haec elasticitas sit in diversis diversa e <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="editorialNote" target="#en48713"> <abbr>Coroll.</abbr>  <abbr>prop.</abbr> X. linea 5.</ref> <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="textRef" target="#tr01">patet</ref>.