<hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="uppercase">scholion</hi>. Non alienum fore ab instituti ratione autumavi, post vindicatas corpori cuilibet partes primitivas simplices, et post assertam infinitam spatii sui divisionem, cavere, ne qvisqvam monades pro infinite <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="AA" n="7" />parvis corporis particulis habeat. Etenim spatium, qvod est substantialitatis plane expers, et relationis externae vnitarum monadum <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app47926">Phaenomenon</ref>, vel in infinitum continuata divisione plane non exhauriri abunde hoc pacto patescit, in qvocunqve autem composito compositio est non nisi accidens, et sunt substantialia compositionis subjecta, illud infinitam pati divisionem absonum est. Inde enim etiam seqveretur, partem qvamlibet corporis primitivam ita esse comparatam, vt nec mille aliis, nec myriadibus, nec millionum <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="firstPrint" n="8" xml:id="B01S0479Z31fp" />millionibus, vno verbo, non qvotcunqve assignare libuerit, juncta, particulam qvamlibet materiae constituat, qvod certe haud obscure omnem substantialitatem compositi tollit, neqve itaqve in corpora naturae cadere potest.