2. <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="spaced">Rerum totius vniuersitatis nullam alii per omnia esse similem</hi>. Vocatur principium indiscernibilium, quod latissimo vt fit sensu sumtum a vero quam longissime discedit. Duplici potissimum ratione demonstratur. Prior argumentandi ratio admodum praeceps leui saltu objectum transilit, & ideo vix in censum venire meretur. Hae sunt illae argutiae: Quaecunque notis omnibus perfecte conueniunt, neque vllo discrimine dignoscuntur, pro vno eodemque ente habenda videntur. Hinc omnia perfecte similia non esse nisi vnum idemque ens, cui plura loca <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="firstPrint" n="29" xml:id="B01S0409Z15fp" />assignentur, quod cum sanae rationi aduersetur, hanc sententiam <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="secum">se<pb ed="AA" n="31" break="no" />cum</w> <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app40916">ipsa</ref> pugnare contendunt. Sed quis est qui fucum argutiarum non animaduertat? Ad perfectam duarum rerum identitatem omnium notarum <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">s.</abbr> determinationum, tam internarum quam externarum requiritur identitas. Ab hac omnimoda determinatione, ecquisnam exceperit locum? Ideoque non vnum idemque ens sunt, quae, vtcunque notis internis conuenientia, loco saltem discernuntur. Sed quae principio rationis sufficientis falso accepta fertur demonstratio, hic nobis potissimum excutienda est.