Primo enim inter rationem Veritatis et Existentiae studiose mihi distinguendum erat; quanquam videri poterat, vniuersalitatem principii rationis determinantis in regione veritatum, eandem pariter supra existentiam extendere. Etenim si verum nihil est, <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">h. e.</abbr> si subjecto non competit praedicatum, sine ratione determinante, <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="praedicatum">praedi<pb ed="firstPrint" n="13" xml:id="B01S0396Z37fp" />catum</w> existentiae absque hac nullum fore etiam consequitur. Verum ad veritatem firmandam non ratione antecendenter determinante opus esse, sed identitatem praedicatum inter atque subjectum <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="oldAA" n="397" xml:id="B01S0397" />intercedentem sufficere constat. In existentibus vero de ratione antecedenter determinante quaestio est, quae si nulla est, ens absolute necessario existit, si existentia est contingens, eam non posse non praecedere euictum dedi. Hinc veritas ex ipsis fontibus arcessita, meo quidem judicio purior emersit.