Nihil subesse dictitant rationis, cur DEus duabus substantiis diuersa assignauerit loca, si per omnia alia perfecte conuenirent. Quales ineptiae! Miror grauissimos viros hisce rationum crepundiis delectari. Substantiam vnam voca A, alteram B. Fac A locum <foreign xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xml:lang="gr">τοῦ</foreign> B occupare, tum, quia notis internis A plane non discrepat a B, etiam locum ipsius obtinens per omnia cum ipso erit identicum, & vocandum erit B, quod antea vocatum est A; cui vero prius nomen erat B, nunc in locum <foreign xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xml:lang="gr">τοῦ</foreign> A translatum vocandum erit A. Haec enim characterum differentia diuersitatem tantum locorum notat. Cedo igitur vtrum DEus aliud quicquam egerit, si secundum tuam sententiam loca determinauerit? Vtrumque perfecte est idem; ideoque permutatio a te conficta nulla est; sed nihili nullam esse rationem perbelle mea quidem sententia conuenit.