Vires certe spirituum, & earum ad vlteriores perfectiones perennatura progressio hac lege exemtae esse videntur. Sed, quod mihi quidem persuasum est, eidem adstrictae sunt. Procul dubio infinita, quae semper animae interne praesto est, quanquam obscura admodum totius vniuersi perceptio, quicquid cogitationibus postmodum majore luce perfundendis inesse debet realitatis, jam in se continet, & mens attentionem tantummodo postmodum quibusdam aduertendo, dum aliquibus parem detrahit gradum, illas intensiori lumine collustrans, majori <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app40812">in dies</ref> potitur cognitione, non ambitum quidem realitatis absolutae extendens, (quippe materiale idearum omnium e nexu cum vniuerso profectum manet idem) sed formale, quod consistit in notionum combinatione & earum vel diuersitati vel conuenientiae applicata attentione, varie certe permutatur. Quemadmodum paria in corporum vi insita animaduertimus. Motus enim, si recte excutiantur, cum sint, non realitates sed phaenomena, vis autem insita, corporis externi impactu modificata, cum tantundem ex interno efficaciae principio resistat incursui, quantum acquirit in directione impellentis virium, omne, in phaenomeno motus, virium reale aequipollet illi, quod corpori, quiescenti jam insitum erat, quanquam, quae in quiete respectu directionis indeterminata erat interna potestas, impulsu externo tantum dirigatur.