<pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="oldAA" n="391" xml:id="B01S0391" />Principium contradictionis, quod effertur propositione: <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="spaced">Impossibile estidem simul esse ac non esse</hi>, re ipsa non est nisi definitio <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="spaced">impossibilis</hi>, quicquid enim sibi contradicit, <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">s.</abbr> quod simul esse ac non esse concipitur, vocatur impossibile. Quo vero pacto statui potest, omnes veritates ad hanc definitionem velut <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="editorialNote" target="#en39105">ad lapidem Lydium</ref>  <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="reuocari">re<pb ed="firstPrint" n="6" xml:id="B01S0391Z05fp" />uocari</w> oportere? Neque enim necesse est vt quamlibet veritatem ab oppositi impossibilitate vindices, neque vt verum fatear hoc per se sufficit; non enim datur ab oppositi impossibilitate transitus ad veritatis assertionem, nisi mediante dicto: <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="spaced">Cujuscunque oppositum est falsum illud est verum</hi>, quod itaque cum principio contradictionis diuisum habet imperium, prouti ostensum in antecedentibus.