Certe, hisce fundamenti loco <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app38225">substratis, facile videre est, cur nitrum, igni valido tostum, adeo ingentem reddat elastici aëris copiam, quippe</ref> subtilissimum acidum, a parte crassiore divisum, in tenuissimum <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="vaporem">vapo<pb ed="AA" n="17" break="no" />rem</w> redactum, <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app38227">sit</ref> ipse aër. Pariter proclive est, cur, quae igni pertinacissime resistunt materiae, maximam largiantur et emittant aëris copiam, <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">e.  g.</abbr> cur tartarus vini <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">Rhen.</abbr> plus nitro reddat, quippe, quae tardissime et magno renisu <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app38229">acidum, amplexibus</ref> suis conclusum, missum faciunt materiae, ab iis etiam hoc in subtilissimae cuticulae forma divellitur, ita ut constituere possit elasticum adeo mobile, quale aër est, cum contra, e quibus largior educitur vapor, etiam crassior prodeat, qui frigore aucto nihil praestare potest elasticitatis.