<hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="uppercase">scholion</hi>. Non alia certe in disqvisitione elementorum magis obstitit Geometriae cum Metaphysica connubio sententia, qvam praeconcepta illa, qvamvis non satis examinata opinio, ac si divisibilitas spatii qvod elementum occupat, elementi etiam ipsius in partes substantiales divisionem argueret. Qvod vsqve adeo extra dubitationis aleam positum esse vulgo autumatum est, vt, qvi spatii realis divisionem infinitam tuentur, a monadibus qvoqve toto coelo abhorrerent, et qvi monadibus subscribunt, spatii Geometrici affectiones pro imaginariis habere suarum partium rati sint. Verum cum e supra demonstratis aperte liqveat, nec Geometram falli; nec qvae apud Metaphysicum residet, sententiam a <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="AA" n="8" />vero aberrare, hanc, qvae vtrosqve diremit opinionem, ac si elementum qvoad substantiam absolute simplex spatium salva sua simplicitate implere non possit, vtiqve falli necesse est. Qvae enim spatiolum qvoddam bifariam dividit linea aut superficies, partem spatii vnam vtiqve extra aliam existere indigitat. Qvia vero spatium non est substantia sed est qvoddam externae substantiarum relationis phaenomenon, vnius ejusdemqve substantiae relationem bifariam dividi posse simplicitati vel si <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="mavis">ma<pb ed="firstPrint" n="9" xml:id="B01S0480Z29fp" />vis</w> vnitati substantiae non contrariatur. Qvod enim est ab vtraqve lineae dividentis parte, non est qvicqvam a substantia ita separabile vt ab <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app48031">ipsa</ref> etiam semotum propriam existentiam tueatur, qvod ad divisionem realem qvae tollit simplicitatem vtiqve reqviritur, sed est vnius ejusdemqve substantiae vtrinqve exercita actio <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">s.</abbr> relatio in qva qvidem aliqvam pluralitatem invenire non est substantiam ipsam in partes divellere.