Qui principio nostro subscribunt, semper hoc argumentum valide contra impugnatores vrserunt. Quare hac opera supersedens, ad ea tantum, quae perspicacissimus <persName xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" key="crusius_christian_august"> <ref type="editorialNote" target="#en40517">Crusius</ref> </persName> in contrarium affert respondere <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="satago">sata<pb ed="AA" n="26" break="no" />go</w>. Iis qui ita sentiunt objicit indignam DEO sententiam, quasi eum ratiociniis vti sibi persuadeant. In qua quidem opinione, si qui sunt qui secus autumant, lubens in <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="standard">I</hi>ll. aduersarii partes transeo. Etenim ratiociniorum anfractus diuini intellectus <w xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" lemma="immensitatem">im<pb ed="firstPrint" n="24" xml:id="B01S0405Z21fp" />mensitatem</w> parum decere concedo. Neque enim abstractione notionum vniuersalium, earumque combinatione & ad eruendas consequentias facta collatione infinitae intelligentiae opus est. Verum hic asserimus, DEum praeuidere ea non posse, quorum antecedenter determinata non est futuritio, non propter inopiam subsidiorum, quibus haud indigere concedimus: sed quoniam impossibilis per se est praecognitio futuritionis, quae plane nulla est, si existentia omnino, & per se, & antecedenter est indeterminata. Per se enim esse indeterminatam, ex contingentia concluditur; antecedenter esse pariter indeterminatam antagonistae contendunt, ergo plane determinationis <abbr xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">h. e.</abbr> futuritionis expers & in se est & a diuino intellectu repraesentari necesse est.