Bonitas <hi xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" rend="uppercase">dei</hi> infinita in rerum creatarum maximam, <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app40422">quantaquanta</ref> in illas cadit, perfectionem, mundique spiritualis felicitatem tendit. Eodem vero infinito se manifestandi conatu, non perfectioribus tantum, quae postmodum propullularent rationum ordine, euentuum seriebus dedit operam, sed ne quicquam etiam minoris gradus bonorum desit, vt rerum vniuersitas immensitate sua, a summo, qui in finita cadit, perfectionis gradu ad inferiores omnes & ad nihilum vsque, vt ita dicam omnia complecteretur, etiam ea delineationem suam irrepere passus est, quae admistis quamplurimis malis saltem quicquam boni quod DEI sapientia inde eliceret, ad manifestationem diuinae gloriae infinita varietate distinguendam suppeditarent. In hoc ambitu ne desideraretur historia generis humani <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app40430">vtvt</ref> lugubris, tamen ad diuinam bonitatem celebrandam etiam <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="AA" n="25" />in ipsa malorum colluuione infinita testimonia secum gerens, & sapientiam <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="firstPrint" n="23" xml:id="B01S0404Z33fp" />& potentiam & bonitatem perbelle decuit. Neque vero ideo mala ipsa operi inchoato intexta intendisse & consulto elicuisse putandus est. Quippe bona <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app40435">ob oculos</ref> habuit, quae subductis rationibus nihilo minus remanere cognouit, quaeque vna cum infelici lolio eradicare summa sapientia indignum fuit. Ceterum voluntario & ex intimo mentis affectu a mortalibus peccatum est, rationum antecedentium ordine non inuitos vrgente & abripiente, sed allectante, quorum irritamentis quanquam certo obsecundatum iri praecognitum fuerit, tamen, cum in interno <pb xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" ed="oldAA" n="405" xml:id="B01S0405" />semet determinandi principio resederit malorum origo, ipsis peccatoribus imputanda esse aperte patet. Neque ideo Diuinum Numen minus a peccatis abhorrere <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app40503">reputandum</ref> est, quia iis, concedendo, quodammodo annuerit. Nam ea ipsa malorum quorum licentia facta erat strenua allaboratione in melius reducendorum compensatio, quam monendo, minitando, inuitando, media suppeditando obtinere annititur, est proprie ille finis quem ob oculos habuit diuinus artifex, quibus itaque cum malorum <ref xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" type="critApp" xml:id="app40507">fruticantes</ref> ramos amputet, &, quantum salua libertate hominum fieri potest, reprimat, hoc ipso semet prauitatis omnis osorem, quanquam perfectionum quae nihilo minus elici inde possunt amatorem, patefecit. Sed in viam redeo, ab instituti ratione longius aliquantulum quam par erat diuagatus.